เรื่องเล่าจากหลังร้าน // ” ใครลิขิต ชีวิตแมว ”
โพสครั้งแรกใน สองหาว.com กันยายน 2005
ร้านอาหารของเฮียตั้งอยู่ในmallเล็ก เล็ก
มีร้านค้า7-8ร้านอยู่ในพื้นที่เดียวกัน บริเวณรอบนอกเป็นชุมชน
ที่อยู่อาศัย วัด และ โรงเรียน
อพาร์ทเม็นท์สี่ชั้นที่อยู่ติดด้านหลัง มีแมวน่ารัก สะอาด อ้วนท้วน
บุคคลิคบ่งบอกว่ามีเจ้าของสาม-สี่ตัว เดินไป เดินมา
แต่เฮียสังเกตเห็นอีกตัวหนึ่งที่มีลักษณะแตกต่างจากตัวอื่น
หน้าตามันน่าสงสาร ตัวเล็ก แกรน สกปรกนิดหน่อย
ชอบนั่งหมอบอยู่บนหลังคารถ
เวลาเห็นเฮียมันจะสบตานิ่งไม่ขยับ ในขณะที่ตัวอื่นจะวิ่งหนีตามสัญชาตญาณแมว
เย็นวันหนึ่ง
เจ้าแมวน้อยตัวนั้นมานั่งหมอบอยู่ตรงประตูหลังร้าน
เฮียเดินไปหา เอามือลูบหัวมันก็ไม่หนีแต่มีท่าทีระแวงนิดหน่อย
ถามว่าเป็นลูกใคร มันก็ไม่ตอบ
เฮียสังเกตเห็นแววตามันเศร้า เศร้า รู้ทันทีว่ามันมีปัญหาชีวิต
เด็กในร้านพยายามเล่นกับมัน แต่มันไม่สนใจ เอาแต่เหม่อลอย
” ดูมันเหงา เหงา นะเฮีย ” เธอคงรู้สึกได้จากแววตาหมองหม่นของมัน
” น่าสงสารจังเลย… ” เธอพูดแล้วจับมันขึ้นมาอุ้ม ประคองกอดด้วยความเอ็นดู
เด็กคนนี้ทำงานมากับเฮียมาหกปี
เป็นผู้หญิงคนเดียวในโลกที่เฮียไม่เคยรู้สึกอยากมีสัมพันธ์เชิงชู้สาว
ด้วยว่าบุคคลิคกระโดก กระเดก โหวก เหวก สัปดน ของเธอ
ชวนให้ปวดหัวเป็นไข้มากกว่าเกิดอารมณ์โรแมนติค
แต่ความเมตตาเอ็นดูต่อเจ้าแมวน้อยที่เธอแสดงออกมาในวันนั้น
นุ่มนวล อ่อนหวาน จับใจเฮียอย่างบอกไม่ถูก
เสน่ห์ลึกลับที่ซ่อนอยู่ในตัวของเธอส่งแสงสว่างจ้าเข้าตาเฮีย
เหมือนส่องด้วยถ่านไฟฉายตรากบ !!
ความอ่อนโยน คือ เสน่ห์โดยธรรมชาติของหญิงไทย เฮียขอคอนเฟิร์ม
..
..
อ่านต่อ…
