สองหาว
เขียนเรื่องให้เฮียเรื่องนึง
หมา-แมว-กล้วยทอด-หอยหลอด-ตับเป็ด อะไรก็ได้
ขอ 1 เรื่องภายในวันศุกร์นี้

เฮีย

=================

หมา - คนเราเกิดมาโตขนาดอ่าน blog ของเฮียได้
น่าจะต้องเคยเห็นหมามาบ้าง …
หมาไม่ใช่หมี ที่จะมีโอกาสได้เห็นกันเฉพาะบางคน
ที่ชอบเข้าป่าแล้วไม่อาบน้ำหมักหมมจนหมีออกมาให้เห็น
…

ที่บ้านผมมีหมาสองตัว ตัวนึงชื่อเปียกปูน อีกตัวชื่อปาหนัน
เปียกปูนน้องสาวตั้งชื่อให้
ส่วนปาหนันพ่อผมเป็นคนตั้ง…

หมาเป็นสัตว์ที่แปลก มันรักเรามากเหลือเกิน
รักจริง ๆ รัก โคตร โคตร…
รักไม่มีเสื่อมคลาย … คงไม่มีสัตว์ชนิดไหนรักเราได้เท่าหมาอีกแล้ว
แม้แต่คนเองก็เถอะถ้ารักใครได้เหมือนหมา คงจะเป็นคนที่น่ารักมาก
จึงควรหาคู่สมรสที่หน้าเหมือนหมา
…เผื่อว่าจะได้รักกันนาน ๆ

ทุกวันที่ตื่นเดินออกมาจากห้องนอน
เปียกปูนกับปาหนัน จะวิ่งเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง
เห่ากันให้ลั่น ดีใจกันออกนอกหน้า นอกตา(หมา)
ส่ายตูดกระดิกหาง เอาสีข้างมาถูก ๆ
สงสัยว่าชาติที่แล้วมันคงเคยเป็นเด็กนั่งดริ๊งค์

สงสัยจริง ๆ พวกมันจะดีใจอะไรกันนักหนา
เมื่อคืนก่อนเข้านอนก็เพิ่งจะเอาขนมให้กิน
เวลาผ่านไปไม่ถึง 8 ชั่งโมง
มันเห่าต้อนรับกันโขมงโฉงเฉง เหมือนผมเพิ่งลงเครื่องบินกลับจากอิรัค

บางครั้งออกจากประตูบ้านไปเอาของในรถไม่ถึง 2 นาที
เดินกลับเข้ามามันก็ดีใจใจแบบที่ว่าซะ 5 นาที
เดี๋ยวนี้เวลาจะออกจากบ้านต้องคอยแอบ ๆ
หลบไม่ให้มันเห็น แล้วก็กลับเข้ามาแบบเงียบ ๆ
จนลูกจ้างกระเหรี่ยงแถว ๆ นั้น
มันเอาไปจับกลุ่มคุยกันว่า ผมแอบเอาเมียน้อยซ่อนไว้อยู่ในรถ
บางคนมันวิเคราะห์เจาะลึกเหมือนรายการเมืองไทยรายศตวรรษ ว่า

“แค่ 2 นาที ก็เสร็จแล้ว” … กรรมของเจ้าของหมาอย่างผม

…

ปาหนันเป็นพันธุ์อเมริกันค็อกเกอร์แท้ ๆ สายเลือดแชมป์
เขาทราย สามารถ สมรักษ์ ฯลฯ ประมาณนั้น
ว่าจะขอให้มาช่วยตรวจ DNA
เพื่อให้ปาหนันได้รู้ว่าใครเป็นพ่อที่แท้จริง
อยากรู้เฉย ๆ ไม่ต้องการค่าเลี้ยงดู

ส่วนเปียกปูนเป็นพันธุ์อิงลิชค็อกเกอร์ คนขายที่จตุจักรเขาบอกมาอย่างนั้น
และยืนยันว่าแท้ยิ่งกว่า พานทองแท้
แต่พอมันโตขึ้นมา ไปเปิดตำราดู
ผมไม่เคยเห็นอิงลิชคอ็อกเกอร์ที่ไหน หน้าตาเหมือนเปียกปูน
และเหตุผลที่ผมไม่เชื่อแน่ ๆ ว่ามันจะเป็นอิงลิชแท้ ๆ
ก็เพราะว่า มันพูดภาษาอังกฤษไม่ได้….

สรุปว่าซื้อหมาจากจตุจักรตัวละพันสี่
มีแต่ไอ้หน้าโง่อย่างผมเท่านั้นที่เชื่อว่าพันธุ์แท้

จะแท้หรือไม่แท้ เมื่อเอามาเลี้ยงแล้วเราก็รัก
ดูแล เลี้ยงดูอย่างดี ไม่มีเกี่ยงเรื่องพันธุ์
ซึ่งตรงนี้อยากจะบอกเจ้าของหมาหลาย ๆ คนว่า
เวลาเราเลี้ยงหมาหลาย ๆ ตัวในบ้าน
เรามักจะให้ความสำคัญกับบางตัวเท่านั้น
ยิ่งถ้าเป็นตัวที่ไม่สวยพันธุ์ไทย พันธุ์ทางทั้งหลาย
บางครั้งต้องระเห็ดออกมาอยู่นอกบ้าน
เจ้าของจะเก็บพันธุ์ฝรั่งดี ๆ เอาไว้ดมตูดเล่นเป็นการส่วนตัว

ถึงผมจะไม่ใช่หมา แต่ผมรู้ว่า “มันรักเราทุกตัว”

อีกอย่างที่อยากจะบอกก็คือ ถ้าจะเลี้ยงหมาก็อย่าทำกระแดะ
บางคนบ้านเป็นทาวเฮาส์ ที่วางกาละมังหน้าบ้านยังไม่มี
แต่เสือกอยากเลี้ยงโกลเด้น ลาบราดอร์ ร็อตไวเลอร์ หรือมาพันโต ๆ อื่น ๆ
เอามาก็จับมาขังไว้ในกรง แรก ๆ ก็พาวิ่งพาเดิน
หลัง ๆ ไม่ไหวหรือไม่ก็เบื่อ
เลยให้มันเดินเล่นอยู่ในกรงนั่นแหละ

การเลี้ยงหมาตามแฟชั่นแบบนี้ เอาเงินไปซื้อหนังสือหมามาดูรูปเล่นดีกว่า
ไม่เปลืองเนื้อที่ ค่าอาหาร และไม่ทรมาณสัตว์

หมาแต่ละพันธุ์มันก็มีอุปนิสัยใจคอต่างกันด้วยนะ
เวลาเลือกต้องเลือกที่มันเข้ากับนิสัยเราได้
เหมือนกับเวลาเราเลือกสามีเลือกภรรยา
มันต้องมีอะไรคล้าย ๆ กันบ้าง ไม่อย่างนั้นอาจอยู่กันไม่ยืด
อาจไม่ต้องถึงกับเลือกคู่ครองที่มีอวัยวะทุกส่วนเหมือนกับของเรา…
แบบนั้นมันเข้ากันได้ก็จริง แต่เข้าในที่ ๆ ไม่ควรจะเข้า…

เลี้ยงหมาก็ต้องเลือกหมาที่มันมีอุปนิสัยใกล้เคียงกับการใช้ชีวิตของเรา
เพราะจะได้อยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุขทั้งเราทั้งหมา
ถ้าลือกไม่ดี ไม่คนก็หมาต้องช้ำใจตายกันไปข้างหนึ่ง
เพราะฉะนั้นต้องเลือกหมาด้วยความเข้าใจ และอยู่ในเหตุและผล
ซึ่งต้องเป็นเหตุผลของเรา ไม่ใช่ของแฟนเรา

อีพวกวัยรุ่นหนะตัวดี แฟนอยากได้หมาพันธุ์นี้
แต่เสือกซื้อมาแล้วมาฝากไว้ที่บ้านเรา
ตอนเล็ก ๆ ก็มาช่วยดูแล พอหมาโตก็ปล่อยให้เป็นภาระของแฟน
บางทีก็เลิกรักมันทั้งแฟนทั้งหมา … กรรมของทั้งหมาทั้งคนเลี้ยง

เรื่องหมายังมีอีกเยอะ … แต่ขอไล่เขียนเรื่องอื่น ๆ ก่อน

“หมา-แมว-กล้วยทอด-หอยหลอด-ตับเป็ด”

เพราะเรื่องที่อยากเขียนที่สุดคือ “หอยหลอด” …
อยากให้ถึงคิวของเรื่องหอยเร็ว ๆ จัง

อัสลามมัวลัยกุม…

คงต้องขออนุญาตนำศัพท์ ซ็อมเมอลิเย่ร์* มาใช้
หากจะต้องเขียนอะไรสักอย่างเกี่ยวกับความเป็นเฮีย

เห็นด้วยกับหนูไหมคะว่า ไม่มีสำนวนใด อีกแล้ว….
ที่จะวาดภาพและสร้างมโนนึกได้ตราตรึงใจ ปนอยากถีบคนเขียน
…ได้มากไปกว่าสำนวน “นักชิมไวน์”

เฮียนั้นช่าง….
- บาดคอ
- ซ่านโพรง
- ซาบทรวง
- กระตุกปลายลิ้น
- กระซวกไส้
- หนักแน่น ซาบซึ้งยาวนาน
และขยักขย้อน ในบางหน
((กรณี เฮียเป็นเล็บขบ
แล้วดันหวังดีไปช่วยเค้าเหยียบองุ่นทำไวน์))

ในฐานะบุคคลที่เคยคลุกวงในกับเฮียมาตั้งแต่ครั้งยังเป็นผู้เยาว์
และในฐานะที่ได้มาเป็นแขกรับเชิญในบล๊อกของเฮียครั้งนี้
หนูคงจะเขียนเรื่องอื่นใดไปไม่ได้
นอกจากความเป็นมาของเฮีย

จะยังจำกันได้สักกี่คน ว่า Lady นี่แหละ
ที่จูงใจให้เฮียเข้ามาพบกับไกลบ้าน
ก่อให้เกิดตำนาน “รักใคร รักจริง” อันลือลั่น
เล่าขานกันมายาวนานจวบจนวันนี้

เรื่องเกิดจาก “ซือเจ๊แนน” ไปตั้งกระทู้ถามเรื่องสุนัข
บังเกิดเกล้าของเจ๊ ณ ห้องจตุจักร
เหล่ดีนั้น
ปกติจะอ่านจตุจักรเฉพาะกระทู้ที่มีของรับประทานได้
แต่พอไล่กระทู้มาสะดุดชื่อคนคุ้นเคยในไกลบ้านเช่นนี้
มีหรือจะรีรอ

ผลของการตั้งกระทู้นั้น หมาของเจ๊คงแทบหนีไปเกิดใหม่
เพราะว่า ไม่มีใครเข้ามาตอบปัญหาให้มันเลยแม้แต่ตัว…
เอ๊ย คนเดียว
มีแต่ Lady,เหล่ดี และ ศฟกั ที่ระดมคำผวนสาดใส่กระทู้
ไม่ยั้งมือ

ณ วันนั้น หนูไม่คาดคิดเลยแม้แต่น้อย
ว่าการเล่นสนุกโดยไม่คิดถึงหัวอกหมาที่กำลังรันทดนั่น
จะทำให้คนคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาอ่านเจอ
เกิดแรงบันดาลใจมากมาย
คนคนนั้น จับประเด็นจากที่หนูกับเจ๊ตอบโต้กัน ได้ความว่า

ถิ่นของเราอยู่ “ไกลบ้าน”
เขาจึงเข้าไกลบ้านไปตั้งกระทู้ตามหา Lady พร้อมกับบอกว่า
“ผมรักคุณ”
((เราค้นพบในเวลาต่อมา ว่า เฮียบอกรักคน สัตว์
ตลอดจนสิ่งของได้ทุกชิ้น
ขออย่างเดียว สิ่งนั้นห้ามมีกระเจี๊ยว))

ทันทีที่กระทู้นี้ปรากฎขึ้นมา
เกิดจลาจลขึ้นทันทีในที่ประชุมระดับสูงของไกลบ้าน
ป๋าๆ และเจ๊ๆ ออกมาตอบโต้ ขับไล่ ดีดไข่ ดุด่า ขู่ฆ่า
ซดน้ำชา ทำเกี๊ยวซ่า ฯลฯ
เรียกว่าสรรหามากระทำทุกทาง จะขาดก็แต่ขึงพืดเท่านั้น
เพื่อให้ชายอุกอาจหน้าด้านคนนี้หยุดการกระทำในลักษณะ
“ล้วงคองูเห่า”
((งูเห่ามันเป็นโรค anorexia เหรอคะ? ถามจริง))

ผลที่ได้ นอกจากชายคนนี้จะไม่สะทกสะท้านแล้ว
เขายังทรหดอดทน ฝ่าพายุคำบริภาษของเหล่าเทพ
((นำโดยนางฟ้าองค์หนึ่ง)) มาได้
จิกตีด่าทอเขาได้พักเดียว
เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเราตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้เลย
เรื่องราวนับร้อยนับพันหลั่งไหลผ่านมา และเลือนไป
ไม่ต่างกับพวกเรา บ้างเข้ามา บ้างหายไป หนูเองก็ด้วย
แต่ “เฮีย” ยังอยู่ยั้ง ยืนยง….จนวันนี้

หนูพบแล้ว “ไกลบ้าน” ยังอยู่ ไม่ได้ห่างหาย
ทำเอาเด็กหญิงเหล่ดีออกมาลุกวิ่งเล่นอย่างได้
อย่างคุ้นเคยอีกครั้ง

บง นัปเปติ**
ขอจงลิ้มรสเฮียกันให้ฉ่ำ เฉกที่หนูได้เคยซาบซึ้งมาแล้ว

ด้วยจิต คารวัยวะ***
Lady@JipataKlaibann
((AKA เหล่ดี & ศฟกั))

* sommerlier
** Bon Appeti
*** ก. [สมาส]: เคารพอวัยวะอย่างหมดใจ

หลายปีก่อน เบย์แอเรีย หรือที่รู้จักกันในนามของ Silicon Valley
หรือหุบเขาซิลิคอน ซึ่่งเป็นแหล่งผลิต IC ( Integrated Circuit )
เกี่ยวกับพวกคอมพิวเตอร์เยอะแยะเต็มไปหมด ทีแรก ฉันก็อ่านแบบตาลาย
และงงๆ ว่า หุบเขาบ้าอะไรล่ะ มีซิลิโคนเยอะ สงสัยเมืองแถบนี้
เต็มไปด้วย สาวอึ๋มส์ๆ ทั้งนั้น แล้วหากฉันย้ายมาแถวนี้
จะไม่น้อยหน้าคนอื่นหรอกหรือ !!!!

จากสาวรัฐบ้านนอกใจกลางประเทศสหรัฐอเมริกา เหมือนมาขุดทอง ขุดไอซี
เผื่อว่า หากตกงาน เป็นบุคคลไร้รายได้ขึ้นมา อาจจะขุดเอาไอซีมาใส่เข่ง เร่ขาย
หรือมาประดิษฐ์เป็นกำไลข้อเท้า ก็คงไม่เลวแน่ๆ รัฐบาลคงไม่หนักใจแน่ๆ
หากคนอื่นมีความคิดเช่นนี้ไปด้วย

สาวน้อยหน้าใส วัยเอ๊าะเอ๊าะ ไฮโซนิดๆ ไม่เคยคิดจะถ่ายวีซีดีโป๊
ก็เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋ายี่ห้อ Sam’s so nice เดินทางมุ่งสู่เมืองซิลิคอน
ทันทีที่ถึง โอ้ แม่เจ้า !!! สาวอินเดียหุ่นเซ็กส์ซี่น่ารัก ร่างเล็กกว่ากว่าหมีขั้วโลกนิ๊ดนึง
เดินสวนทางกันไปมาให้วุ่น พวกเธอแต่งชุดที่สามารถบอกได้ว่าเป็นชุดประจำชาติ
มีเครื่องประดับระยิบระยับตามใบหน้า

ฉันเห็นแล้วนึกถึงคนที่เรียกตัวเองว่า “เฮีย”
ที่อาจจะเคยคิดจับก้นสาวอินเดียเป็นแน่แท้ อย่ากระนั้นเลย……
ถึงแม้คุณไม่คิดจะจับก้นสาวอินเดียสักครั้งในชีวิต
แต่หากเดินไปในย่านชุมชนที่มีคนพลุกพล่าน โชคอาจจะเข้าข้างคุณ
เหมือนซื้อนมตรามะลิ แล้วชิงโชคได้บ้าน อาจจะเจอสาวอินเดียแกล้งเดินเซมาเบียดคุณก็ได้
ถ้าหากว่า หน้าตาของเธอออกไปทางพอลล่าร์ หรือไม่ก็อั้ม
คุณจะสานต่อตามจำนงค์ของคุณก็ได้ ฝันจะได้เป็นจริงซะที
ไม่ต้องรอเสี่ยต๋อยยกรถเข็นพร้อมหม้อ ไห กาละมัง ให้หรอก ….. เสียเวลารอเปล่าๆ

ยุคนั้นหากคิดย้อนกลับไป ธุรกิจดอทคอมโด่งดัง
พอๆ กับ สรยุทธ์ เป็นกิ๊กกับ กนก เลยนะ สาบานได้ !!
ฉันขับรถไปเข้าในเมือง ซานฟรานซิสโก
ทำให้นึกอยากจะเปลี่ยนชื่อให้เมืองนี้เป็น Sanfran Cisco จริงๆ
แต่เมื่อฉันเห็นว่าท่าน Mayor ของเมืองหน้าตาพอๆ กับ พี่ไมค์ ไทสัน
ฉันก็ต้องสวัสดี ลาล่ะท่าน ….

เอาเป็นว่า ฉันหันไปเปลี่ยนชื่อให้แม่น้ำ Amazon ทางแอฟริกาดีกว่า
เป็น แม่น้ำ Amazon.com ให้เข้ากับบ้านเมืองซะหน่อย
เพราะคงไม่ต้องถึงกับไปทำเรื่องขออนุญาตกับท่านเจ้าป่าเจ้าเขาหรอกนะ

สวัสดี