สองหาว
เขียนเรื่องให้เฮียเรื่องนึง
หมา-แมว-กล้วยทอด-หอยหลอด-ตับเป็ด อะไรก็ได้
ขอ 1 เรื่องภายในวันศุกร์นี้

เฮีย

=================

หมา - คนเราเกิดมาโตขนาดอ่าน blog ของเฮียได้
น่าจะต้องเคยเห็นหมามาบ้าง …
หมาไม่ใช่หมี ที่จะมีโอกาสได้เห็นกันเฉพาะบางคน
ที่ชอบเข้าป่าแล้วไม่อาบน้ำหมักหมมจนหมีออกมาให้เห็น
…

ที่บ้านผมมีหมาสองตัว ตัวนึงชื่อเปียกปูน อีกตัวชื่อปาหนัน
เปียกปูนน้องสาวตั้งชื่อให้
ส่วนปาหนันพ่อผมเป็นคนตั้ง…

หมาเป็นสัตว์ที่แปลก มันรักเรามากเหลือเกิน
รักจริง ๆ รัก โคตร โคตร…
รักไม่มีเสื่อมคลาย … คงไม่มีสัตว์ชนิดไหนรักเราได้เท่าหมาอีกแล้ว
แม้แต่คนเองก็เถอะถ้ารักใครได้เหมือนหมา คงจะเป็นคนที่น่ารักมาก
จึงควรหาคู่สมรสที่หน้าเหมือนหมา
…เผื่อว่าจะได้รักกันนาน ๆ

ทุกวันที่ตื่นเดินออกมาจากห้องนอน
เปียกปูนกับปาหนัน จะวิ่งเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง
เห่ากันให้ลั่น ดีใจกันออกนอกหน้า นอกตา(หมา)
ส่ายตูดกระดิกหาง เอาสีข้างมาถูก ๆ
สงสัยว่าชาติที่แล้วมันคงเคยเป็นเด็กนั่งดริ๊งค์

สงสัยจริง ๆ พวกมันจะดีใจอะไรกันนักหนา
เมื่อคืนก่อนเข้านอนก็เพิ่งจะเอาขนมให้กิน
เวลาผ่านไปไม่ถึง 8 ชั่งโมง
มันเห่าต้อนรับกันโขมงโฉงเฉง เหมือนผมเพิ่งลงเครื่องบินกลับจากอิรัค

บางครั้งออกจากประตูบ้านไปเอาของในรถไม่ถึง 2 นาที
เดินกลับเข้ามามันก็ดีใจใจแบบที่ว่าซะ 5 นาที
เดี๋ยวนี้เวลาจะออกจากบ้านต้องคอยแอบ ๆ
หลบไม่ให้มันเห็น แล้วก็กลับเข้ามาแบบเงียบ ๆ
จนลูกจ้างกระเหรี่ยงแถว ๆ นั้น
มันเอาไปจับกลุ่มคุยกันว่า ผมแอบเอาเมียน้อยซ่อนไว้อยู่ในรถ
บางคนมันวิเคราะห์เจาะลึกเหมือนรายการเมืองไทยรายศตวรรษ ว่า

“แค่ 2 นาที ก็เสร็จแล้ว” … กรรมของเจ้าของหมาอย่างผม

…

ปาหนันเป็นพันธุ์อเมริกันค็อกเกอร์แท้ ๆ สายเลือดแชมป์
เขาทราย สามารถ สมรักษ์ ฯลฯ ประมาณนั้น
ว่าจะขอให้มาช่วยตรวจ DNA
เพื่อให้ปาหนันได้รู้ว่าใครเป็นพ่อที่แท้จริง
อยากรู้เฉย ๆ ไม่ต้องการค่าเลี้ยงดู

ส่วนเปียกปูนเป็นพันธุ์อิงลิชค็อกเกอร์ คนขายที่จตุจักรเขาบอกมาอย่างนั้น
และยืนยันว่าแท้ยิ่งกว่า พานทองแท้
แต่พอมันโตขึ้นมา ไปเปิดตำราดู
ผมไม่เคยเห็นอิงลิชคอ็อกเกอร์ที่ไหน หน้าตาเหมือนเปียกปูน
และเหตุผลที่ผมไม่เชื่อแน่ ๆ ว่ามันจะเป็นอิงลิชแท้ ๆ
ก็เพราะว่า มันพูดภาษาอังกฤษไม่ได้….

สรุปว่าซื้อหมาจากจตุจักรตัวละพันสี่
มีแต่ไอ้หน้าโง่อย่างผมเท่านั้นที่เชื่อว่าพันธุ์แท้

จะแท้หรือไม่แท้ เมื่อเอามาเลี้ยงแล้วเราก็รัก
ดูแล เลี้ยงดูอย่างดี ไม่มีเกี่ยงเรื่องพันธุ์
ซึ่งตรงนี้อยากจะบอกเจ้าของหมาหลาย ๆ คนว่า
เวลาเราเลี้ยงหมาหลาย ๆ ตัวในบ้าน
เรามักจะให้ความสำคัญกับบางตัวเท่านั้น
ยิ่งถ้าเป็นตัวที่ไม่สวยพันธุ์ไทย พันธุ์ทางทั้งหลาย
บางครั้งต้องระเห็ดออกมาอยู่นอกบ้าน
เจ้าของจะเก็บพันธุ์ฝรั่งดี ๆ เอาไว้ดมตูดเล่นเป็นการส่วนตัว

ถึงผมจะไม่ใช่หมา แต่ผมรู้ว่า “มันรักเราทุกตัว”

อีกอย่างที่อยากจะบอกก็คือ ถ้าจะเลี้ยงหมาก็อย่าทำกระแดะ
บางคนบ้านเป็นทาวเฮาส์ ที่วางกาละมังหน้าบ้านยังไม่มี
แต่เสือกอยากเลี้ยงโกลเด้น ลาบราดอร์ ร็อตไวเลอร์ หรือมาพันโต ๆ อื่น ๆ
เอามาก็จับมาขังไว้ในกรง แรก ๆ ก็พาวิ่งพาเดิน
หลัง ๆ ไม่ไหวหรือไม่ก็เบื่อ
เลยให้มันเดินเล่นอยู่ในกรงนั่นแหละ

การเลี้ยงหมาตามแฟชั่นแบบนี้ เอาเงินไปซื้อหนังสือหมามาดูรูปเล่นดีกว่า
ไม่เปลืองเนื้อที่ ค่าอาหาร และไม่ทรมาณสัตว์

หมาแต่ละพันธุ์มันก็มีอุปนิสัยใจคอต่างกันด้วยนะ
เวลาเลือกต้องเลือกที่มันเข้ากับนิสัยเราได้
เหมือนกับเวลาเราเลือกสามีเลือกภรรยา
มันต้องมีอะไรคล้าย ๆ กันบ้าง ไม่อย่างนั้นอาจอยู่กันไม่ยืด
อาจไม่ต้องถึงกับเลือกคู่ครองที่มีอวัยวะทุกส่วนเหมือนกับของเรา…
แบบนั้นมันเข้ากันได้ก็จริง แต่เข้าในที่ ๆ ไม่ควรจะเข้า…

เลี้ยงหมาก็ต้องเลือกหมาที่มันมีอุปนิสัยใกล้เคียงกับการใช้ชีวิตของเรา
เพราะจะได้อยู่ด้วยกันได้อย่างมีความสุขทั้งเราทั้งหมา
ถ้าลือกไม่ดี ไม่คนก็หมาต้องช้ำใจตายกันไปข้างหนึ่ง
เพราะฉะนั้นต้องเลือกหมาด้วยความเข้าใจ และอยู่ในเหตุและผล
ซึ่งต้องเป็นเหตุผลของเรา ไม่ใช่ของแฟนเรา

อีพวกวัยรุ่นหนะตัวดี แฟนอยากได้หมาพันธุ์นี้
แต่เสือกซื้อมาแล้วมาฝากไว้ที่บ้านเรา
ตอนเล็ก ๆ ก็มาช่วยดูแล พอหมาโตก็ปล่อยให้เป็นภาระของแฟน
บางทีก็เลิกรักมันทั้งแฟนทั้งหมา … กรรมของทั้งหมาทั้งคนเลี้ยง

เรื่องหมายังมีอีกเยอะ … แต่ขอไล่เขียนเรื่องอื่น ๆ ก่อน

“หมา-แมว-กล้วยทอด-หอยหลอด-ตับเป็ด”

เพราะเรื่องที่อยากเขียนที่สุดคือ “หอยหลอด” …
อยากให้ถึงคิวของเรื่องหอยเร็ว ๆ จัง

อัสลามมัวลัยกุม…