- หนังมันเศร้า แม่จ๋า
นานแล้ว ที่ เทียมเพชร ไม่ได้ไปไหนมาไหน กับ ทองชุบ แฟนหนุ่ม
ระยะหลัง เธอรู้สึกว่าเขามักทำตัวยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลา
ต่างจากเมื่อก่อน ตอนรักกันใหม่ ใหม่ เขาตามติดเธอแจเหมือน
ลูกแหง่ติดแม่นม
เอ่ยปากอยากไปเที่ยวไหน ก็จัดให้ ทันใจ ทัน-อก
บ้านอยู่นครนายกฯ ยังพาไปเล่นน้ำตกที่ลำปาง เป็นประจำ

วันหนึ่ง
เธอ โทรศัพท์หาเขา ตั้งใจชวนไปดูหนังดังเรื่องเด็ด ” เจ็ดสาวประจัญบาน ”
แต่เขาบอกปัด อ้างว่าติดประชุม
เทียมเพชร ตัดสินใจไปดูคนเดียว เธอไม่อยากพลาดหนังของดาราในดวงใจ
>> ” เหมือน ทุย ” พระเอกลูกครึ่งเปรู - ซูดาน ที่เธอปรานโปรด
ขณะที่อยู่ในโรงภาพยนตร์ เธอสังเกตเห็น หนุ่ม-สาว คู่หนึ่ง
คุยกันกระหนุง กระหนิง
เงาดำตะคุ่มของผู้ชายคนนั้น คุ้นตา แต่เธอก็ไม่กล้าฟันธง ว่า เป็นทองชุบ

ในโรงภาพยนตร์ คนเราย่อมมีเงาคล้ายกัน
แต่พอหนังจบ ไฟสว่าง เธอจึงได้เห็นเต็มสองตา
(( ถ้าเธอมีตามากกว่านั้น อาจเห็นมากกว่านี้ ))
ว่า ทองชุบ หลบเธอมาดูหนังกับแฟนใหม่ ส่วนจะชื่ออะไรเธอไม่ได้ถาม
เทียมเพชร เสียใจที่ถูกหลอก หรือ ถ้าเขาบอกก่อนเธอก็คงร้องไห้อยู่ดี
เธอกลับถึงบ้านด้วยสภาพน้ำตานองหน้า
” เป็นอะไรไปลูก ?? ” แม่ถามด้วยความเป็นห่วง
ตอนแรกเธอคิดจะโกหกแม่ ว่า ร้องไห้เพราะคิดถึงทักษิณ
แต่นึกขึ้นได้ว่าแม่อยู่ฝ่าย คมช. เลยตอบไปว่า
” หนังมันเศร้า แม่จ๋า ”

- กว่าจะเป็น ” เซ็นธารา ”
ปี 2527
ตึกสูงใหญ่ รูปทรงสวยงาม ที่ตั้งเด่น บน หัวถนนวิภาวดี-รังสิต นั้น
คือ โรงแรมเซ็นทรัล
ทุกครั้งที่นั่งรถทัวร์ผ่าน
เฮีย อด ไม่ได้ที่จะแหงนหน้ามอง ในใจใฝ่ฝันคงได้มีโอกาส
มานอนเล่น ซักวัน
อยากรู้ว่าห้องพักบนชั้นที่ยี่สิบ วิวจะสวยเพียงใด
และ น้ำไหลแรงแค่ไหน

กว่าวันนั้นจะมาถึง เวลาก็ผ่านไปยี่สิบปี

2547
เฮียมีโอกาสใช้บริการของโรงแรมเซ็นทรัล ภายใต้ชื่อใหม่ ” โซฟิเทล ”
อันเป็นผลมาจากวิกฤติเศรษฐกิจ ที่เปิดช่องให้ต่างชาติเข้ามาถือหุ้นใหญ่
และ เปลี่ยนชื่อไปตามเจ้าของใหม่
สามคืนที่นั่นบนชั้นที่ยี่สิบห้า เฮียหลับสบายดี แต่จะเป็นสุขกว่านี้
ถ้า ที่นี่ยังใช้ชื่อเดิม

วันสุดท้าย
เฮียกลับจากช็อพปิ้ง กำลังจะขึ้นไปบนห้อง
มีฝรั่งคนหนึ่ง ใส่สูทหล่อ บุคคลิคเรียบร้อย เดินเข้ามาในลิฟท์
” ชั้นไหนครับ ” เฮีย กด ชั้นของเฮีย แล้วถามเขา
” เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ” เขาพูดภาษาฝรั่งค่อนข้างชัด ซึ่งเฮียก็ไม่แปลกใจ
” ผมต้องใช้กุญแจ ” เขาพูด แล้วควักจุญแจขึ้นมา เสียบเข้าไปในช่องบนแผง
ตรงนั้นมีตัวหนังสือเล็ก เล็ก เขียนว่า Executive Floor
เฮียเขินเล็กน้อย เลยแกล้งผิวปากมองเพดาน เขาคงดูออกเลยชวนคุย
” พักที่นี่ สะดวก สบายดีไม๊ครับ ”
” ก็ดีครับ ” เฮียก็ตอบไปงั้น งั้น
” มีอะไรบกพร่อง แจ้งพนักงานได้เลยนะครับ ”
ประตูลิฟท์เปิดเมื่อถึงชั้นของเฮีย เขายื่นมือกั้น (( ทำเหมือนพนักงานหน้าลิฟท์ ))
รอจนเฮียก้าวขาออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ ” ขอบคุณที่พักที่นี่ครับ ”

เฮียเก็บข้าวของเตรียมตัว เช็คเอ็าท์
นึกถึงโรงแรมของคนไทย พนักงานคนไทย ก่อสร้าง - ตั้งอยู่ในประเทศไทย
มีผู้บริหารชั้นสูงเป็นชาวต่างชาติ
รู้สึกยังไง บอกไม่ถูก

สิงหาคม 2550
ข่าวเศรษฐกิจรายงานความเปลี่ยนแปลง ธุรกิจในเครือของตระกูล จิราธิวัฒน์
แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลของเฮีย แต่เฮียก็ให้ความสนใจพอสมควร

โรงแรมโซฟิเทล เซ็นทรัล วันนี้เปลี่ยนชื่อเป็น เซ็นธารา
และ ในอนาคต คง เกิดความเปลี่ยนแปลงมากกว่านั้น

เฮียหวังว่า ซักวันคนที่เสียบกุญแจเพื่อบังคับให้ ลิฟท์ ขึ้นไปถึงชั้นผู้บริหาร
จะเป็นใครซักคน ที่เป็นคนไทย

สวัสดี