” ห้องนี้ วิว ดีที่สุดเลยนะครับคุณพี่ ลองดูสิครับ ”

เฮีย มองออกนอกหน้าต่างตามคำบอก ของ นายหน้าขายคอนโดมิเนียม
เห็นตึกสูงกำลังก่อสร้าง ข้างล่างเป็นรถไฟฟ้า - ทางด่วน และ รถติด
ความจริงสิ่งเหล่านี้หาดูที่ไหนก็ได้ ไม่ต้องถ่อสังขารขึ้นไปถึงชั้นแปด
” เห็นแม่น้ำเจ้าพระยาไม๊ครับ คุณพี่ ” เขาถามเฮีย
” ไม่เห็น ” เฮียตอบเขา
” จะเห็นได้ไงล่ะครับ มันอยู่อีกฟากนึงของตึก ครับ ”
หมอนี่ตลกไม่เป็นเวล่ำ เวลา
” ที่นี่ทำเลดีนะครับคุณพี่ ใกล้สยาม รถไฟฟ้า จุฬาฯ ด้วยครับ ”
ไอ๊อันหลังเฮียว่าเขาเน้น เป็นจุดขายให้เฮีย

จากระเบียง มองลงไปเฮียเห็นบ้านทรงไทยหลังหนึ่ง แฝงอยู่ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่-น้อย
ในสถานที่คล้ายสวนหย่อม บริเวณโดยรอบมีคนเดินพลุกพล่าน
” ข้างล่างนี่คืออะไรครับ ?? ” เฮียปุจฉา
” อ๋อ พิพิธภัณฑ์ จิม ทอมพ์สัน ครับ ” เขาวิสัชณา
เฮียเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้มาพอสมควร
ดีทีเดียว วันนี้คงเป็นฤกษ์ที่จะได้สัมผัสด้วยตัวเอง
” เอ่อ… เซ็นต์สัญญาเลยดีไม๊ครับ คุณพี่ ” อีตานั่นเร่งปิดการขาย
” เฮ่ย !! คอนโดห้องละห้าล้าน ไม่ใช่กล้วยทอดถุงละสิบบาท จะได้ซื้อง่าย ง่าย
ขอเวลาผมตัดสินใจซักพัก แล้วจะแจ้งให้ทราบ ”
..
..
สุดซอยซอยเกษมสันต์ 2 ถนนพระราม 1
มีบ้านไทยโบราณ ตั้งอยู่บนพื้นที่หนึ่งไร่ ด้านหน้าติดลำคลองมหานาค
แวดล้อมด้วยพันธุ์ไม้เขียวขจี ที่นี่คือ พิพิธภัณฑ์ จิม ทอมพ์สัน
……………………………………………
จิม ทอมพ์สัน หรือ เจมส์ แฮริสัน วิลสัน เป็นใคร
สถานที่นี้มีประวัติอย่างไร ให้ไปค้นคว้ากันเอง
แต่ถ้าขี้เกียจ-ไม่อยากรู้ ก็ไม่เป็นไร // ไม่มีผลต่อเรื่องที่เฮียเล่า
……………………………………………
พนักงานต้อนรับ ทักทาย แล้วแนะนำให้ไปซื้อบัตรเข้าชม
ที่เคาท์เตอร์มีพนักงานสาวนั่งประจำอยู่
” ทัวร์ภาษาอะไร คะ ” เธอถามสั้น สั้น
‘ไรวะ ทำเหมือนพวกนักเลง บนถนน ที่ชอบตะโกน >> ” ขับรถภาษาอะไร ”
” อ้าววว !! พูดงี้ ก็มีเฮ สิครับ ” เฮียฉุนกึก กำลังจะท้าเธอต่อยตัวต่อตัว
” หนูหมายถึงว่า พี่จะฟังบรรยายภาษาอะไรคะ เรามีหัวหน้าทัวร์พูดได้หลายภาษา ค่ะ ”
” อ๋ออ… มีภาษาอีก้อ หรือ อาข่า ไม๊ครับ ?? ” เฮียยิงไปหนึ่งมุข
” หนูว่าพี่ไปทัวร์ดอยตุง ดีไม๊คะ ” เธอสวนเข้าให้
..
..

ในรอบของเฮีย มีลูกทัวร์เพียงสองคน คือ เฮีย และ ผู้ติดตาม
มัคคุเทศก์เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก รูปร่างกระทัดรัด สะโพกสวยใส่ผ้าถุงแล้วมีเสน่ห์
กิริยาอ่อนหวาน พูดจาชัดเจน เดินเหินคล่องแคล่ว
เธอบอกว่า วันธรรมดาไม่ค่อยมีคนไทยมาเยี่ยมชมเท่าไหร่ เฮียก็เข้าใจ
ไม่ซักไซร้ให้มากความ

เธอพาเดินขึ้นบ้าน เข้าห้องนั้น ออกห้องนี้
ชี้ให้ดูไอ๊นั่น ชวนให้ดมไอ๊นี่ ที่เป็นของโบราณอายุหลายร้อยปี
บรรยายที่มา ที่ไป ว่า ส่วนใหญ่ได้มาโดยการซื้อหา
บางชิ้นก็ได้มาเพราะความมีน้ำใจที่ชาวบ้านมีต่อคนต่างชาติ มอบให้ไม่คิดมูลค่า
ส่วนชิ้นที่ได้มาโดยมิชอบ ลักลอบขนย้าย ไม่มีใครรู้
” สงสัยอะไรถามได้นะคะ ” เธอสร้างบรรยากาศเป็นกันเอง
” น้องใช้ลิพสติคยี่ห้ออะไรครับ ” เฮียก็อยากเป็นกันเองมั่ง
” มิสทีนค่ะ พี่ไม่สงสัยอะไรเกี่ยวกับคุณจิม เหรอคะ ”
” ไม่หรอกครับ พี่ไม่ค่อยสนิทกับแก ”
เฮียซักถามว่าแถวนี้มีอะไรอร่อย ช่วยพาไปกินหน่อย เธอขำเขิน เขิน
เดินสะดุดธรณีประตู แทบหัวทิ่ม
เฮียพูดคุยกับเธออีกเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะทำหน้าที่เสร็จสมบูรณ์

เมื่อได้รู้ว่าเธอพักอยู่แถวย่านบางกะปิ ก็รู้สึกสงสารที่เธอต้องเหนื่อย
และ เสียเวลาในการเดินทางมาทำงาน จึงเสนอเธอว่า
ถ้าเฮียซื้อคอนโดฯหน้าปากซอย จะชวนเธอมาอยู่ด้วย
” ขอบคุณค่ะ ดีจังเลย หนูพาแฟนมาอยู่ด้วย ได้ไม๊คะ ”
ตอนแรกก็คุยกันดี ดี แต่ตอนหลังเฮียว่าเด็กสมัยนี้ พูดจาไม่ค่อยรักษาน้ำใจคนแก่

สี่สิบห้านาทีของการทัศนศึกษา จบลง
เฮียนั่งดื่มพักเหนื่อยในร้านอาหาร
นักท่องเที่ยวยังทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย ส่วนใหญ่เป็นชาวตะวันตก
เฮียไม่รู้ว่าเมื่อพวกเขาได้ฟังประวัติความเป็นมาของพิพิธภัณฑ์ แห่งนี้แล้ว
จะเข้าใจเรื่องราวของ ไหมไทย ไปในทางใด
..
..

หาก ดร. อาจ-อง ชุมสาย ณ อยุธยา ไม่สามารถคิดค้นระบบลงจอด ของ ยานไวกิ้ง
ป่านนี้สหรัฐอเมริกา คงล่มจมเพราะเงินงบประมาณแผ่นดิน ที่สูญเสียไปกับโครงการ
สำรวจดาวอังคาร
องค์การนาซ่า รู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ก็ไม่เคยประโคมข่าว หรือ ยกย่องเขาเยี่ยงผู้มีบุญคุณต่อแผ่นดิน
ปล่อยให้สาธารณะชนเข้าใจเอาเอง ว่า เป็นผลงานของคนในชาติ
แม้แต่คนไทยส่วนใหญ่ ก็เพิ่งมารับรู้เมื่อบริษัทผู้ผลิตเบียร์ เอ่ยอ้างถึง เท่านั้น

ชื่อของ จิม ทอมพ์สัน โด่งดังเพราะความงดงาม ของใยไหม จากฝีมือคนไทย
คนส่วนหนึ่งของโลกรู้จักเขา เป็นเพราะเราป่าวประกาศ วาดภาพให้เขายิ่งใหญ่
มิใช่หรือ ??
เฮียชักไม่แน่ใจว่า ทุกวันนี้เราภูมิใจในไหมไทยของเรา หรือ ภูมิใจในตัวของ ทอมพ์สัน
กันแน่ ??

คิดมาถึงตรงนี้เฮียรู้สึกฝืดคอ ยกเครื่องดื่ม กระดก รวดเดียวหมดแก้ว
ลุกขึ้นยืนขยับเก้าอี้ให้ผู้ติดตาม ยื่นแขนให้เธอคล้อง แล้วพากันเดินจากไป

ทิ้งแต่ความสงสัยเอาไว้แถวนั้น

สวัสดี

อาบ อบ นวด มีต้นกำเนิดมาจากไหน เฮียไม่รู้
รู้แต่ว่าข้างในนั้นมีแต่สาวสวย สวย เข้าไปแล้วเสียตังค์

ในตู้กระจกบานใหญ่นั้น มีสุภาพสตรีแต่งกายในชุดเซ็กส์ซี่นั่งอยู่ประมาณยี่สิบคน
แต่ละคนล้วนหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวพรรณเปล่งปลั่งด้วยแสงไฟสีนวล ที่ สาดแสงกระทบ
ทุกคนมีหมายเลยประจำตัวติดที่บริเวณหน้าอก
บริเวณด้านข้างนอกตู้มีน้อง น้อง นั่งเกะกะอยู่อีกห้า-หก คน
พวกเธอเป็นพนักงานประเภท มามั่ง ไม่มามั่ง ไม่หวังเอาดีทางด้านนี้
บางคนทำงานบริษัท บางคนเป็นนักศึกษา บางคนค้าขายน้ำมันดิบกับกลุ่มโอเปค
ใช้เวลาว่างหลังเลิกงาน หารายได้พิเศษ
มีชื่อเรียกเฉพาะ ว่า ” ไซด์ไลน์ ” ฟังดูเท่ห์ คล้ายพวกครีเอทีฟ ของ วงการบันเทิง

ด้วยรูปร่าง-หน้าตา ภายนอก ที่ดูเด่นสะดุดตา
ค่าจ้างของพวกเธอจึงสูงกว่ากลุ่มแรก ทั้งที่ภายใน อาจไม่แตกต่างกัน

พนักงานชายฉกรรจ์จำนวนหนึ่ง ป้วนเปี้ยนอยู่แถวหน้าตู้
แม้พวกเขาจะใส่สูทสากล ท่าทางมีคุณวุฒิ ดูเผิน เผิน เหมือนผู้เข้าประชุม
องค์การพิทักษ์สิ่งแวดล้อมโลก
แต่กิริยาหลุก หลิก ล่อก แล่ก ของพวกเขาไม่ต่างจากพนักงานขายเครื่องกรองน้ำ
ตามหมู่บ้าน
เขาคือ ” คนเชียร์แขก ” มีหน้าที่โฆษณาชักจูง เร่งเร้าให้ลูกค้าตัดสินใจใช้บริการ
ในกรณีที่เราลังเลใจ เลือกไม่ถูก แล้วเอ่ยปากถามว่า ” เบอร์นั้น เป็นไงมั่ง ”
เขาจะบรรยายสรรพคุณให้ฟังอย่างละเอียด
ดีอย่างงั้น ขาวอย่างงี้ ใหญ่อย่างนู้น เอาใจเก่งอย่างนี้ สารพันจะสรรหามาอวดอ้าง

เฮียไม่เชื่อถือบุคคลเหล่านี้
เพราะคำพูดของพวกเขาไม่สามารถนำไปเป็นหลักฐานทางกฎหมาย
ถ้าเราผิดหวังกับน้อง น้อง ที่เขาแนะนำ
สคบ.ก็ช่วยอะไรไม่ได้

เฮียถูกใจกับน้องนอกตู้คนหนึ่ง
คนเชียร์บอกว่าเป็นดาราทีวีของต่างประเทศ
พอถามว่าเล่นเรื่องอะไร มันบอก ” หีบผีสิง หวีดสยอง ” เฮียฟังแล้วขนลุก
เธอชื่อ ” หยก ” เห็นหน้าใกล้ ใกล้ เฮียก็รู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นคนบ้านเดียวกัน
กับ ตาน ฉ่วย นายกฯพม่า
อายุประมาณยี่สิบ สวย รูปร่างดี โหงวเฮ้งถูกชะตาเฮียเป็นอย่างมาก
พิจารณาดูแล้วเห็นว่าพลังหยินของเธอ น่าจะเข้ากันได้ดี กับ พลังหยางของเฮีย

หากความรักเกิดในความฝัน เราสมรสโดยไม่รู้จักกัน ปฏิทินไม่บอกเดือนและวัน…
แต่มีเสียงโทรศัพท์ดัง เป็นสัญญาณว่าหมดเวลาแล้ว

ก่อนจากกัน เฮียถามเธอว่า คิดยังไงถึงมาทำงานพรรค์นี้
เธอตอบว่าอยากได้เงินไปช็อพปิ้งที่พาราฯ ที่เหลือจะเก็บไว้เรียนมหาวิทยาลัยแถวบางนา
” เก็บได้เท่าไหร่แล้ว ”
” แป่ ”
” แปดหมื่นเหรอ ”
” แป่ สิ ”
เฮียรู้สึกขำ ผสมกับเห็นใจในชะตาชีวิตของเธอ

บิล เกือบครึ่งหมื่นที่เฮียจ่ายไปในคืนนี้ เจ้าของสถานที่คงแบ่งให้กับเธอเป็นจำนวนหนึ่ง
เฮียก็ไม่รู้ว่าเท่าไหร่
แต่เงินที่เฮียยื่นให้เธอตอนออกจากห้อง กับ เงินที่เธอมีอยู่ เมื่อรวมกันจะกลายเป็น
หนึ่งพัน กับ แป่สิ
พอดี
..
..

สิบกว่าวันในกรุงเทพฯ เฮียอาศัยรถแท็กซี่เป็นพาหนะหลักในการเดินทาง
เพราะรู้สึกสะดวก รวดเร็ว และ สีสวย บางคันสีเหลืองอ๋อย ยังกะรถรับ-ส่งพระ
บางคันสีชมพูหวานแหวว ขึ้นไปนั่งแล้วหัวใจวาบหวาม แทบตกหลุมรักคุณพี่โชเฟอร์
นอกจากนั้นยังมีสีเขียวคาดน้ำเงิน , สีม่วงคาดแดง , สีรุ้งกินน้ำ ฯลฯ
ให้เลือกนั่งตามความเชื่อ ความศรัทธา และ ราศีเกิด

เหตุดังกล่าว ทำให้เฮียได้พบกับคนขับแท็กซี่หลากหลายบุคคลิก
ทั้งแบบวัยชราศรัทธาธรรม เปิดเทปธรรมะของหลวงพ่อชื่อดัง กล่อมเกลาจิตใจผู้โดยสาร
ทั้งแบบวัยรุ่นหัวใจร็อค เปิดเพลง บอดี้สแลมพ์ กรอกหูตลอดทาง
มีทั้งสุภาพน่ารัก - หยาบคายน่ารังกียจ
เฮียไม่ถือสา เพราะเข้าใจสภาพกดดันในการทำมาหากินของพวกเขา
แต่ที่เฮียหงุดหงิด คือ พฤติกรรมการปฏิเสธไม่รับผู้โดยสาร

บ่ายวันหนึ่ง เฮียเรียกแท็กซี่ที่จอดเรียงรายรอผู้โดยสารหน้าศูนย์การค้า
เมื่อแจ้งจุดหมายที่ต้องการ เขาพูดสั้น สั้น แบบไม่มองหน้า ว่า ” ไม่ไป ”
เฮียแปลกใจเล็กน้อย แต่ไม่ถามสาเหตุว่าเพราะอะไร คิดว่าเขาก็คงไม่อยากตอบเช่นกัน
เฮีย ลอง เรียกดูอีกคัน คนขับอิดออดเล็กน้อย พูดเบา เบา ว่า ” ไปไม่ได้ครับพี่ ผมต้องไปส่งกะ ”
เฮียคิดในใจว่า คันต่อ ต่อ ไป ก็คงลักษณะเดียวกัน
ขืนเป็นแบบนี้ เฮียก็คงไม่ต้องไปไหนกันพอดี
คิดได้ดังนั้นจึงถามเขาว่า ถ้าส่งกะไม่ทัน จะมีผลต่อชีวิตของเขาอย่างไร
” ต้องโดนเถ้าแก่ปรับสามร้อยครับ ”
เฮียบอกกับเขาว่าจะเป็นคนรับผิดชอบส่วนนี้ พี่เห็นเป็นไง ??
” ไม่ลองเรียกคันหลังดูล่ะครับ เขาอาจจะไป ” แก ออกอาการ ลังเล เล็กน้อย
” ไม่หรอกครับ ผมเป็นคนมีความอดทนต่ำ อาจเป็นลมตายก่อนที่แท็กซี่ใจบุญจะผ่านมาทางนี้ ”
เฮียขอร้องให้เขารีบพาออกไปจากบริเวณนี้ ก่อนที่จะหูแตกเพราะเสียงแตร และ ท่อรถ’มอไซค์
” ไป ก็ ไป ” แกพูดเหมือนฝืนใจ แต่ก็ยังอุตส่าห์ลดเสียงวิทยุ และ ปรับแอร์ให้แรงขึ้น
ตามคำขอของเฮีย

การลงทุนที่ดี ต้องมีผลกำไรที่คุ้มค่า
คนขับแท็กซี่ก็คงคิดเช่นเดียวกับ โบรคเกอร์ ในตลาดหลักทรัพย์
เมื่อเขาคำนวณแล้วเห็นว่ารับ-ส่งผู้โดยสารเที่ยวนี้ อาจทำให้เขาขาดทุนทั้งค่าแรง ค่าน้ำมัน
การปฏิเสธจึงเป็นทางออกของเขา ซึ่งอาจดูน่ารังเกียจ และ ไม่เป็นธรรมในมุมของเรา
ผู้ใช้บริการ
แต่ในสภาวะความเป็นอยู่ที่ทุกคนต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด อย่างที่เรียกกันว่าตัวใครตัวมัน
เช่นทุกวันนี้

เฮียก็ตำหนิเขาได้ ไม่เต็มปากเท่าไหร่

..
..

สวัสดี

วันที่ สองพี่-น้อง ตระกูลไรท์ บังคับเครื่องบินให้ลอยขึ้นจากทุ่งนาได้สำเร็จ
พวกเขาคงคิดไม่ถึง ว่า มนุษย์ในอีกร้อยปีต่อมา จะสามารถสร้างเครื่องบิน
ขนาดใหญ่
บรรทุกคน สัตว์ สิ่งของ ได้จำนวนมหาศาล บินต่อเนื่องได้นานนับสิบชั่วโมง
ลัดขอบฟ้า ย่นระยะเวลาเดินทางจากหนึ่งเดือน เหลือเพียง หนึ่งวัน

โบอิ้ง747-400 ของสายการบิน EVA
พา เฮีย และ ผู้โดยสารอีกสามร้อยกว่าชีวิต เดินทางด้วยความเร็วห้าร้อยไมล์
ต่อ ชั่วโมง
บินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิคมุ่งหน้าสู่ ไต้หวัน
จุดหมายแรก คือ ไทเป แต่ถ้าบังเอิญตกกลางทะเล เฮียก็นึกไม่ออก
ว่าจะเป็นยังไง
วิธีการเอาตัวรอดที่พนักงานสาธิตให้ดู สร้างความอุ่นใจได้ระดับหนึ่ง
แต่เฮียก็ยังไม่มั่นใจว่าอุปกรณ์ต่าง ต่าง มันจะทำงานได้จริงเหมือนใน
หนังตัวอย่าง
จะทำไงถ้าประตูฉุกเฉินไม่เปิดออก หรือ หน้ากากช่วยหายใจหล่น ลงมา
จากเพดานแล้วไม่มีออกซิเจน

ครั้งหนึ่ง เฮียเคยพยายามดึงเอาเสื้อชูชีพใต้ที่นั่งออกมาเป่าลมดูว่า
มันรั่วรึเปล่า
พนักงานเดินมาเขกหัวเฮียดังโป๊ก แล้วดุว่า อย่าซน
หลังจากนั้น เฮียก็ไม่กล้าสงสัยอะไรบนเครื่องบินอีกเลย

เครื่องบินเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แต่เหนือกว่านั้น คือ กัปตัน
ความปลอดภัย ใน การโดยสารเครื่องบิน นอกจากจะขึ้นอยู่กับบุญเก่า
ของเราที่ทำแล้ว
ยังต้องพึ่งบารมีของกัปตันผู้ควบคุมการบิน อีกด้วย
บนเครื่องบินที่ ลอย กลางอากาศ หากมีคนดวงถึงฆาตถึงคราวตายปะปนอยู่
คน คน นั้น จะพาผู้โดยสารคนอื่นตายไปกับเขา
กัปตันจึงต้องเป็นผู้ที่มีดวงชะตา กล้าแกร่ง เหนือกว่าใครในเหล่านั้นทั้งหมด
เพื่อทำหน้าที่นำพา จิต-วิญญาณ ร่วมสี่ร้อยดวง ให้ถึงจุดหมาย
แต่ถ้ากัปตันชะตาขาดซะเอง ก็บรรลัย อย่างหาที่เปรียบมิได้
..
..

โรงแรมที่เฮียจองทางอินเตอร์เนท จัดส่งรถยนต์เมอร์ซีเดส เบ็นซ์ มารับ
ที่สนามบิน
พร้อมคนขับมารยาทดีทั้งการใช้ถนน และ สนทนา
เฮียชวนเขาคุยเป็นระยะเพื่อสร้างความเป็นกันเอง
แต่ไม่ถามถึงเรื่อง นายกฯคนใหม่
เพราะชายแปลกหน้าที่ภายนอกดูสุภาพ เรียบร้อย อาจต่อยเราหงายท้อง
ได้ง่าย ง่าย
ถ้าความเห็นเรื่องการเมืองขัดแย้งกัน

เมื่อเฮียขออณุญาตซักถาม ถึง การดำรงชีวิตในสภาวะเศรษฐกิจเช่นปัจจุบัน
เขาเล่าว่าหากินฝืดเคือง แม้จะอยู่ในช่วงปลายปีซึ่งถือว่าเป็นเวลาทอง
อาชีพของเขาไม่มีเงินเดือนประจำ ทางโรงแรมจ่ายค่าจ้างตามจำนวน
เที่ยวรถที่ขับ
รายได้หลักของเขาคือ ทิปจากแขก ที่รับ-ส่ง
” ลูกสาวเรียนปีสุดท้ายกำลังจะเปิดเทอมครับ ” เขาพูดถึงครอบครัว
” ผมไม่กลัวงานหนัก ขอให้มีงานทำ ” น้ำเสียงเขามุ่งมั่น จริงจัง
” เหนื่อยกาย นอนตื่นก็หายครับ ” เขาตอบ เมื่อถูกถามว่าเหนื่อยไหม
เฮียนั่งฟังแล้วนึกชื่นชมในความ อดทน อุตสาหะ
คนไทยหัวใจเกินร้อย << M 150 ไม่ได้โฆษณาเกินจริง
..
..

โรงแรมสูงสามสิบชั้น แห่งนั้น ตั้งอยู่บริเวณสี่แยกราชประสงค์
ยังไม่ทันที่รถจะจอดสนิท พนักงานชายแต่งกายใน ชุด
มหาดเล็กสมัยรัชกาลที่ห้า
ก็รีบปรี่เข้ามาเปิดประตู อีกสองคนกรูเข้ามาขนกระเป๋าพรึ่บพรั่บ ไม่รู้ใครเป็นใคร
อลเวง เหมือนเทศกิจไล่จับแผงลอย
คนขับรถถือโอกาสขอตัวลาไปทำหน้าที่ต่อ เฮียส่งธนบัตรใบละ $10
ของรัฐบาลแถวบ้านเฮียให้กับเขา
บอกให้รักษาสุขภาพ ก่อนจะกล่าวขอบคุณสำหรับความสะดวกที่เขาอำนวย

พนักงานสองคนเปิดประตูลอบบี้ รอต้อนรับเฮีย
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน พนักงานหญิงอีกคนก็ถือถาดเครื่องดื่มมา
ยื่นให้ต่อหน้า
ถ้าไม่รีบคว้า เธอคงจะจับกรอกปาก

เฮีย สอดส่ายสายตามองรอบบริเวณลอบบี้ สลับกับ เหลือบมองน้องรีเซฟชั่น
คนทางซ้ายผิวขาว หน้าตาดี ส่วนคนทางขวาหน้าอกใหญ่กว่า เล็กน้อย
ความวิจิตร จินตนาการในก่อสร้าง-ตกแต่ง รวมถึงวัสดุ อุปกรณ์
ยากจะประเมินเป็นตัวเลข
แต่เฮียพอจะรู้ ว่า แรงงานขั้นต่ำในการก่อสร้างอยู่ที่ประมาณร้อยห้าสิบต่อวัน
ภาพผู้คนแต่งตัวหรูหราเดินไปมาในบริเวณนั้น ทำให้เฮียนึกถึง
ภาพผู้คนส่วนหนึ่งที่เฮียพบเห็นระหว่างทาง
คิดไปไกลว่า ถ้าเฮีย นอนค้างบ้านคนขับรถแล้วจ่ายค่าที่พักสี่คืนที่นี่ของเฮีย
ให้แก
คงช่วยค่าเทอมลูกสาวได้ไม่น้อย

ผู้ใหญ่ที่เฮียให้ความเคารพเมื่อตอนเป็นเด็ก เพราะแกมีหนังสือโป๊เยอะ
และ ไม่ค่อยหวงเวลาที่เฮียขอยืม
เคยพูดเป็นปรัชญากับเฮียว่า
” ถ้าโลกแบนแต๊ดแต๋เหมือนกล้วยปิ้ง ทุกคนชาย-หญิง ล้วนเหมือนกันหมด
แต่นี่ โลก กลม คล้ายส้มบางมด คนจึงมีหลั่น-ลด ไม่เท่ากัน
โลกเป็นเช่นนี้ มนุษย์จึงมีความแตกต่าง ”

แกว่างั้น เฮียก็ไม่รู้จะเถียงยังไง ได้แต่ก้มหน้าดูรูปในหนังสือ

สวัสดี