วันที่ สองพี่-น้อง ตระกูลไรท์ บังคับเครื่องบินให้ลอยขึ้นจากทุ่งนาได้สำเร็จ
พวกเขาคงคิดไม่ถึง ว่า มนุษย์ในอีกร้อยปีต่อมา จะสามารถสร้างเครื่องบิน
ขนาดใหญ่
บรรทุกคน สัตว์ สิ่งของ ได้จำนวนมหาศาล บินต่อเนื่องได้นานนับสิบชั่วโมง
ลัดขอบฟ้า ย่นระยะเวลาเดินทางจากหนึ่งเดือน เหลือเพียง หนึ่งวัน

โบอิ้ง747-400 ของสายการบิน EVA
พา เฮีย และ ผู้โดยสารอีกสามร้อยกว่าชีวิต เดินทางด้วยความเร็วห้าร้อยไมล์
ต่อ ชั่วโมง
บินข้ามมหาสมุทรแปซิฟิคมุ่งหน้าสู่ ไต้หวัน
จุดหมายแรก คือ ไทเป แต่ถ้าบังเอิญตกกลางทะเล เฮียก็นึกไม่ออก
ว่าจะเป็นยังไง
วิธีการเอาตัวรอดที่พนักงานสาธิตให้ดู สร้างความอุ่นใจได้ระดับหนึ่ง
แต่เฮียก็ยังไม่มั่นใจว่าอุปกรณ์ต่าง ต่าง มันจะทำงานได้จริงเหมือนใน
หนังตัวอย่าง
จะทำไงถ้าประตูฉุกเฉินไม่เปิดออก หรือ หน้ากากช่วยหายใจหล่น ลงมา
จากเพดานแล้วไม่มีออกซิเจน

ครั้งหนึ่ง เฮียเคยพยายามดึงเอาเสื้อชูชีพใต้ที่นั่งออกมาเป่าลมดูว่า
มันรั่วรึเปล่า
พนักงานเดินมาเขกหัวเฮียดังโป๊ก แล้วดุว่า อย่าซน
หลังจากนั้น เฮียก็ไม่กล้าสงสัยอะไรบนเครื่องบินอีกเลย

เครื่องบินเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แต่เหนือกว่านั้น คือ กัปตัน
ความปลอดภัย ใน การโดยสารเครื่องบิน นอกจากจะขึ้นอยู่กับบุญเก่า
ของเราที่ทำแล้ว
ยังต้องพึ่งบารมีของกัปตันผู้ควบคุมการบิน อีกด้วย
บนเครื่องบินที่ ลอย กลางอากาศ หากมีคนดวงถึงฆาตถึงคราวตายปะปนอยู่
คน คน นั้น จะพาผู้โดยสารคนอื่นตายไปกับเขา
กัปตันจึงต้องเป็นผู้ที่มีดวงชะตา กล้าแกร่ง เหนือกว่าใครในเหล่านั้นทั้งหมด
เพื่อทำหน้าที่นำพา จิต-วิญญาณ ร่วมสี่ร้อยดวง ให้ถึงจุดหมาย
แต่ถ้ากัปตันชะตาขาดซะเอง ก็บรรลัย อย่างหาที่เปรียบมิได้
..
..

โรงแรมที่เฮียจองทางอินเตอร์เนท จัดส่งรถยนต์เมอร์ซีเดส เบ็นซ์ มารับ
ที่สนามบิน
พร้อมคนขับมารยาทดีทั้งการใช้ถนน และ สนทนา
เฮียชวนเขาคุยเป็นระยะเพื่อสร้างความเป็นกันเอง
แต่ไม่ถามถึงเรื่อง นายกฯคนใหม่
เพราะชายแปลกหน้าที่ภายนอกดูสุภาพ เรียบร้อย อาจต่อยเราหงายท้อง
ได้ง่าย ง่าย
ถ้าความเห็นเรื่องการเมืองขัดแย้งกัน

เมื่อเฮียขออณุญาตซักถาม ถึง การดำรงชีวิตในสภาวะเศรษฐกิจเช่นปัจจุบัน
เขาเล่าว่าหากินฝืดเคือง แม้จะอยู่ในช่วงปลายปีซึ่งถือว่าเป็นเวลาทอง
อาชีพของเขาไม่มีเงินเดือนประจำ ทางโรงแรมจ่ายค่าจ้างตามจำนวน
เที่ยวรถที่ขับ
รายได้หลักของเขาคือ ทิปจากแขก ที่รับ-ส่ง
” ลูกสาวเรียนปีสุดท้ายกำลังจะเปิดเทอมครับ ” เขาพูดถึงครอบครัว
” ผมไม่กลัวงานหนัก ขอให้มีงานทำ ” น้ำเสียงเขามุ่งมั่น จริงจัง
” เหนื่อยกาย นอนตื่นก็หายครับ ” เขาตอบ เมื่อถูกถามว่าเหนื่อยไหม
เฮียนั่งฟังแล้วนึกชื่นชมในความ อดทน อุตสาหะ
คนไทยหัวใจเกินร้อย << M 150 ไม่ได้โฆษณาเกินจริง
..
..

โรงแรมสูงสามสิบชั้น แห่งนั้น ตั้งอยู่บริเวณสี่แยกราชประสงค์
ยังไม่ทันที่รถจะจอดสนิท พนักงานชายแต่งกายใน ชุด
มหาดเล็กสมัยรัชกาลที่ห้า
ก็รีบปรี่เข้ามาเปิดประตู อีกสองคนกรูเข้ามาขนกระเป๋าพรึ่บพรั่บ ไม่รู้ใครเป็นใคร
อลเวง เหมือนเทศกิจไล่จับแผงลอย
คนขับรถถือโอกาสขอตัวลาไปทำหน้าที่ต่อ เฮียส่งธนบัตรใบละ $10
ของรัฐบาลแถวบ้านเฮียให้กับเขา
บอกให้รักษาสุขภาพ ก่อนจะกล่าวขอบคุณสำหรับความสะดวกที่เขาอำนวย

พนักงานสองคนเปิดประตูลอบบี้ รอต้อนรับเฮีย
ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน พนักงานหญิงอีกคนก็ถือถาดเครื่องดื่มมา
ยื่นให้ต่อหน้า
ถ้าไม่รีบคว้า เธอคงจะจับกรอกปาก

เฮีย สอดส่ายสายตามองรอบบริเวณลอบบี้ สลับกับ เหลือบมองน้องรีเซฟชั่น
คนทางซ้ายผิวขาว หน้าตาดี ส่วนคนทางขวาหน้าอกใหญ่กว่า เล็กน้อย
ความวิจิตร จินตนาการในก่อสร้าง-ตกแต่ง รวมถึงวัสดุ อุปกรณ์
ยากจะประเมินเป็นตัวเลข
แต่เฮียพอจะรู้ ว่า แรงงานขั้นต่ำในการก่อสร้างอยู่ที่ประมาณร้อยห้าสิบต่อวัน
ภาพผู้คนแต่งตัวหรูหราเดินไปมาในบริเวณนั้น ทำให้เฮียนึกถึง
ภาพผู้คนส่วนหนึ่งที่เฮียพบเห็นระหว่างทาง
คิดไปไกลว่า ถ้าเฮีย นอนค้างบ้านคนขับรถแล้วจ่ายค่าที่พักสี่คืนที่นี่ของเฮีย
ให้แก
คงช่วยค่าเทอมลูกสาวได้ไม่น้อย

ผู้ใหญ่ที่เฮียให้ความเคารพเมื่อตอนเป็นเด็ก เพราะแกมีหนังสือโป๊เยอะ
และ ไม่ค่อยหวงเวลาที่เฮียขอยืม
เคยพูดเป็นปรัชญากับเฮียว่า
” ถ้าโลกแบนแต๊ดแต๋เหมือนกล้วยปิ้ง ทุกคนชาย-หญิง ล้วนเหมือนกันหมด
แต่นี่ โลก กลม คล้ายส้มบางมด คนจึงมีหลั่น-ลด ไม่เท่ากัน
โลกเป็นเช่นนี้ มนุษย์จึงมีความแตกต่าง ”

แกว่างั้น เฮียก็ไม่รู้จะเถียงยังไง ได้แต่ก้มหน้าดูรูปในหนังสือ

สวัสดี