- มาก่อน กลายเป็นเก่า

เด็กที่เกิดหลังปี พศ.2540 คงไม่ค่อยคุ้นกับ คำว่า
” โทรเลข ”
บางคน อาจไม่เคยเห็นเสียด้วยซ้ำ

ประโยชน์ และ จุดประสงค์หลักของโทรเลข คือ
การ รับ-ส่ง ข่าว ที่ต้องการความรวดเร็ว
ซึ่งส่วนมากเป็นเรื่องคอขาด บาดตาย เช่น
- กลับบ้านด่วน พ่อป่วยหนัก
- คุณแม่ขา ผัวหนูหาย
ฯลฯ
ส่วนนักศึกษาที่มาจากต่างจังหวัด อย่างเฮีย
เรื่องด่วนที่ต้องโทรฯ มักจะเป็นเรื่องค่าขนม
มากกว่าเรื่องเจ็บไข้ได้ป่วย
เช่น
- ส่งเงินด่วน เหตุผลทีหลัง
- คิดถึงแม่จัง ขอตังค์พันห้า
ตอนหลังแม่รำคาญ แกบอก มรึงจะเอาเท่าไหร่บอกมาเลย
ไม่ต้องรำพันมาก มันเปลืองตังค์ค่าโทรฯ

ปัจจุบัน เทคโนโลยี่การสื่อสาร รุดหน้า
มนุษย์สามารถติดต่อกันได้แทบทุกที่ ทุกเวลา
สัดส่วน ระหว่างประชากรไทยกับโทรศัพท์มือถือ = 5 : 1
เมื่อเด็กอนุบาลรู้จักวิธีโหลด ริงโทน และ ทำนายดวงผ่านมือถือ
แม้ว บนดอย ส่งsms แทน การวิ่งข้ามเขาสาม-สี่ลูก เพื่อส่งข่าว
เรื่องการเลือกตั้งหัวหน้าเผ่า

โทรเลข ก็ไม่เหลือประโยชน์อะไรอีกต่อไป

วันที่สามสิบ เดือนเมษายน 2551
หลังจากทำหน้าที่ส่งข่าวด่วนมานานถึง ร้อยสามสิบสามปี
ในที่สุด กรมไปรษณียฯ ก็ยุติการให้บริการ ” โทรเลข ”
โดยสิ้นเชิง

” แฟนรวย ช่วยแม่ได้ ” คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธ
” มาก่อน กลายเป็นเก่า สุดท้ายความหมายไม่มี ”
ก็เป็นสัจธรรมอีกข้อหนึ่ง
ที่เราต้องทำใจยอมรับ

-วิรุฬฯ ไขปัญหา (( จากเวบ 2how ))

>> ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับเฮีย
ผม นายกฤษกร (แก็ป) อายุ 19 ปี
เหตุผลที่ส่งเมลฉบับนี้
ผมเห็นการกระทำของเฮียในการ comment แล้วน่าตื่นเต้น
ปลาดใจ และน่าสนใจยิ่งนัก หาใครเปรียบยากนัก

พอดีมีเรื่องอยากจะสอบถามเฮีย อยากให้เฮียตอบ
แต่ถ้าเฮียไม่ว่างก็ไม่เป็นไร แต่น้อยใจลึกๆ
มาถึงคำถามซักทีอ่านมาตั้งนาน
การ comment ของเฮียมันสุดยอดจริงๆจากใจ
อยากให้บอก หลักการ comment เป็นการศึกษาของ
เด็กรุ่นหลัง
ไว้สำหรับพัฒนาเยาว์ชนของชาติไทย
ในการ comment ที่ ฮา แฝงสาระ การใช้คำที่สระสรวย
ต่างจาก comment อื่นๆ

สุดท้ายนี้ ถ้าคำถามของกระผมมันกว้างไป
เฮียไม่รู้จะตอบตรงไหนก่อน หรือ เริ่มตรงไหน
เฮียไม่ต้อง คิดมาก เพราะผมคิดเหมือนเฮีย
จุดเดียวกันตอบมาเลย ขอบพระคุณ

ด้วยความเคารพอย่างสูง กฤษกร

ตอบ
เธอเขียนเมล์ได้สนุกดี ถึงแม้จะมีบางคำที่สะกดผิด
แต่เฮียก็ไม่เดือดร้อน
เพราะนั่นเป็นเรื่องที่เธอต้องแก้ไขของเธอเอง
เพื่อให้การสื่อสารถูกต้อง ไม่คลาดเคลื่อน
อันจะเป็นผลดีต่อหน้าที่ การงานของเธอ ในอนาคต

เข้าเรื่องที่เธอถาม
>> อยากให้บอก หลักการ comment
>> เป็นการศึกษาของเด็กรุ่นหลัง

หลักการคอมเม็นท์ ใน กระทู้พอร์ทเทรท ของเฮีย
มีดังต่อไปนี้
1. เลือกตอบในกระทู้ที่ ไม่คิด อกุศล กับ นางแบบ
- จะทำให้เล่นมุขได้ง่าย สบายใจ
ถ้าหากพลั้งปาก พูดอะไรที่ไม่ดีออกไป ก็จะไม่รู้สึกผิดมากนัก
เพราะเรารู้ตัวว่าเราบริสุทธิ์ใจ
ส่วนนางแบบที่ทำให้เราเลือดกำเดาไหลทะลัก
เราควรซุ่มดูเงียบ เงียบ
แอบจินตนาการ ทำมิดี มิร้าย คนเดียว ในที่ลับตา
ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครว่า
แต่อย่าแสดงอาการน่ารังเกียจทางเพศ ต่อ สาธารณชน

2. หลีกเลี่ยง ไม่กล่าวพาดพิงถึงสรีระที่ซ่อนเร้น
ของนางแบบ
- เช่นบริเวณ ทรวง อก , หน้าท้อง , รอบรูสะดือ
เป็นต้น
ไม่ว่าช่างภาพจะจงใจเน้น หรือ
นางแบบภูมิใจนำเสนอ ก็ตาม
ถ้าจำเป็นจริง จริง ก็อย่าพูดตรง ตรง ควรใช้วิธีอ้อมค้อม
กลบเกลื่อน
เช่น เห็นนางแบบหน้าอกแบน ก็อย่าเสือกไปเม็นท์ ว่า
” ว๊า !! นมเล็กจัง ”
ให้บอกว่า ” ถ้านางแบบ กินอาหารเสริมฮอร์โมนตั้งแต่เด็ก
ผมว่าเพอร์เฟคเลย ” อะไรแบบนี้จะดีกว่า
แต่จะให้ดีที่สุด ก็คือ อย่าพูดเลย
จะเล็ก จะใหญ่ ก็ไม่หนักหัวเรา

3. ตรวจทานข้อความ ให้มั่นใจ ก่อน คลิค
- ระวังเรื่องสะกดคำ และ การพิมพ์ตกหล่น
ข้อแก้ตัวว่า ” รีบไปหน่อยเลยพิมพ์ผิด ” มันสิ้นคิดเกินไป
ถ้ามีธุระ แม่ใช้ไปซื้อของปากซอย ก็ไปซื้อให้แกก่อน
หรือ ถ้าป่วยใกล้ตาย ก็ไปหาหมอ
รักษาให้หายดีแล้วค่อยมาเล่น

รูป นางแบบกำลังนอนกอดหมอนบนเตียง
ถ้าไปคอมเม็นท์ ว่า
” หมอนนางแบบสวยจัง ” แต่พิมพ์ตัว น.หนู ผิด
ก็บรรลัยกันทั้งสองฝ่าย
หรือ บางคำที่อ่านออกเสียงกลับไป กลับมา แล้วจั๊กจี๋หู
เช่น นางแบบนั่งทำซึ้งบนสะพานมอญ ที่ สังขละบุรี
ก็อย่าพิมพ์ว่า ” นางแบบทำหน้าเหมือน มอญหงอย ”
ควรใช้คำว่า มอญซึมเซา หรือ มอญไม่รื่นเริง เป็นต้น
กระทู้พอร์ทเทรทรูปสาว สาว มักอ่อนไหวต่อการใช้ภาษา
คำพูดธรรมดาบางคำ อาจสร้างความเสียหายให้กับนางแบบ
ส่วนคำพูดที่ไม่กลั่นกรอง มักจะสร้างความชิพ-หาย
ให้กับคนที่พูดเสียเอง

4. ไม่คอมเม็นท์ รูป >> พริทตี้ส่งเสริมโฆษณาสินค้า
และ นักศึกษาในเครื่องแบบ

ขอบคุณที่เขียนมา เธอทำให้เฮียรู้สึกเป็นหนุ่มขึ้นอีกยี่สิบกว่าปี
เพราะ คุยกับเด็กอายุสิบเก้าอย่างเธอรู้เรื่อง

- วิรุฬฯ ไขปัญหา

>> ผมสัญจรไปตามลายแทงของเฮีย ใน
>> วิรุฬฯดำเนินสะดวก 2
>> พนักงานใส่สูทบอกว่าน้องคนนี้เค๊าไฟหน้าใหญ่
>> ไฟหน้า คืออะไรครับ เฮีย // toney
ไหน ไหน ก็ ไหน ไหน
เฮียจะเสนอ สารานุกรม ฉบับติดขอบอ่าง ให้ซักเล็กน้อย
เลือกเอาเฉพาะคำที่พื้น พื้น
ส่วนคำอื่นที่ ลึกลับ สัปดน กว่านี้ ให้ไปศึกษาค้นคว้ากันเอง

ไฟหน้า = หน้า-อก
หลอดไฟ = ตรงส่วนปลาย
หลอดไฟซีนอน = ออกสีชมพู นิด นิด
วุ้นเส้น = ร๋อมแร๋ม
เกาเหลา = เตียนโล่ง
น้องพลับ // ออโต้ลูบ = สอง
แฮททริค = สาม
ฟ้าเหลือง = สี่
ตู้ฟักไข่ = อัณฑะ
ปืนลั่น = นกกระจอกกินน้ำ
หม้อสุกี้ = อ่างจากุซซี่
โอโม่ = ขาวจั๊วะได้ใจ ดับไฟยังมองเห็น
ดอกบัวคู่ = ดำนอก ในผ่องแผ้ว
เงินหล่น = ไม่ประทับใจ
มีทอน = คุ้มค่า
กรุ๊ง กริ๊ง = งั้น งั้น (( ไม่ดี ไม่เลว ))
ปิศาจน้ำแดง = น้องที่ขยันดื่มดริ๊งค์
เจ้าสมุทร = โพเซดอน
ดินแดนกังหัน = อัมเตอร์ดัมส์
ดินแดนแห่งความลับ,วังท่านเกาจิ้ง = วิคตอเรีย ซีเคร็ท
ใต้สะพาน = บีวา
ฟาร์มแมว, กลางซอย = แคทเทอรีน ตั้งอยู่ถนนพระราม 9
ฟาร์มโค = โคลอนเซ่
สวนดอกไม้ = คาร์เนชั่น
ริมคลอง, ดาวพระศุกร์ = วีนัส
มหาลัย = ยูโทเปีย
หาดฝรั่งเศส = ริเวียร่า
วังเขียว = กรีน คาราโอเกะ
ดงดอกท้อ = นาตาลี
วังท่านเปา = แนนซี่
วังน้องแหนม = แชมเบอร์
สายน้ำ = ธาราวดี
โคปา = โคปาคาบาน่า
พารากอน = โรงแรมสยาม

เอาแค่นี้ก่อน เดี๋ยววันหลังเฮียจะหาภาพประกอบมาฝาก

สวัสดี

- เรื่องจริง ผ่านใจ

ปองศักดิ์ ชอบสาวคนหนึ่งตั้งแต่เรียนมัธยม
เธอไม่สวย แต่หมวย
ส่วนเขาไม่ขาว-ตี๋ ไม่มีเชื้อจีน
ฐานะอย่างเขาเธอมองแค่หางตา บางทีมีเชิดใส่
ฝากจดหมายรักไปกับเพื่อนเธอก็ไม่รับ แถมยังฝากด่ากลับมา
ปองศักดิ์นึกน้อยใจ เกิดมาไม่รวย ไม่หล่อ
เพื่อนซี้ของปองศักดิ์ เป็นลูกร้านทอง อยู่ฝั่งตรงข้ามกับร้านของเธอ
เขาไปเล่นกับเพื่อนป็นประจำ ช่วยทำการบ้านบ้าง // ป๊า-ม๊า เอ็นดูเขา
เพราะเป็นเด็กดี
เวลาเธอเห็นเขาจากหน้าร้าน จะทำท่าไม่อยากมอง
เขาเดินข้ามมาซื้อของ เธอก็เรียกเด็กมาขายให้ ไม่พูดด้วย
ปองศักดิ์ กับ เพื่อน ไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ อยู่หอพักเดียวกัน
วันหยุด-ปิดเทอม กลับบ้านด้วยกัน
เขาไปไหว้ ป๊า-ม๊า
เห็นเธอที่ฝั่งตรงข้ามทุกครั้ง เธอก็ยังแสดงอาการเหมือนเดิม
อยากถามเธอตรง ตรง ว่า ทำผิดอะไร ทำไมเกลียดนักหนา
แต่ก็ไม่กล้า

ปองศักดิ์ทำงานที่กรุงเทพฯ
มีโอกาสกลับบ้านก็แวะไปเยี่ยมเพื่อนทุกครั้ง
เพราะอยากเห็นหน้าเธอคนนั้น
ครั้งสุดท้ายเขาไปกราบลาป๊า-ม๊าของเพื่อน ก่อนเดินทาง
ไปต่างประเทศ
เมื่อมองไปที่ร้านตรงข้าม เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีท่าทีสนิทสนม
ส่วนเธอก็ดูร่าเริง ยิ้มแย้ม มีความสุข
วันนั้นปองศักดิ์บอกกับตัวเองว่า >> อย่าหวังอะไรอีกเลย
ไม่นานต่อมา เพื่อนก็ส่งข่าวข้ามทวีป ว่า เธอแต่งงาน
..
..

ห้าปีต่อมา ปองศักดิ์กลับเมืองไทยเป็นครั้งแรก
วันที่ไปเยี่ยมเพื่อน อด แอบมองไปที่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้
เห็นเธอที่หน้าร้าน ยังสดใสไม่เปลี่ยน ภาพในอดีตย้อนกลับ
มาอีกครั้ง
แต่ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม
สำหรับปองศักดิ์ >> เธอคือคนที่เคยพบกัน
แม้กระนั้น เธอก็ยังแสดงอาการรังเกียจ เมื่อเหลือบมาเห็นเขา

ปองศักดิ์กลับเมืองไทยเป็นประจำทุกปี
เพื่อนของเขาเป็นเถ้าแก่เต็มตัว ค้าขายเจริญรุ่งเรือง
ต่างจากกิจการของผู้หญิงที่เขาเคยรัก
ปีหลัง หลัง เขาเห็นความซบเซาที่ร้านตรงข้าม อย่างชัดเจน
ส่วนเธอคนนั้นดูเปลี่ยนไปมาก จากสาวมั่น มีเสน่ห์ สายตาท้าทาย
กลายเป็นหญิงสูงอายุ ใบหน้าซูบโทรม ผอมแกรน
ไม่เหลือภาพผู้หญิงหยิ่งทนง มากศักดิ์ศรี ที่เขาเคยเกรงกลัวในอดีต
เธอไม่เชิดใส่เขาเหมือนก่อน แต่หลบหน้า หลบตา
คล้ายคนมีความผิด
ปองศักดิ์เก็บความสงสัยไว้ในใจหลายปี ไม่เคยเอ่ยปากถามเพื่อน
เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องอะไรของเขา

วันหนึ่ง เขาพูดลอย ลอย กับเพื่อนว่าเบื่อต่างประเทศ
ถ้าหากจะกลับมาอยู่เมืองไทย ควรทำมาหากินเลี้ยงชีพด้วยวิธีใด
” สนใจซื้อตึกเปิดร้านอาหารไม๊ ”
” หรือเซเว่น-อีเลฟเว่น ” เพื่อนแนะนำ
” มีทำเลที่ไหนดี ดี แนะนำ ?? ” ปองศักดิ์ ถาม แบบ
ไม่หวังคำตอบจริงจัง
” ตรงนั้นไง ” เพื่อนชี้ไปที่ตึกตรงข้าม
..
..

เพื่อนเล่าว่า เธอแยกทางกับสามี
มีปัญหาหนี้สิน กิจการถูกฟ้องยึด
เธอขอร้องเพื่อนของเขาให้เจรจากับธนาคาร
” ความจริงอั๊วไม่อยากซื้อหรอก แต่เตี่ยเค้าเป็นเพื่อนป๊า ”
เพื่อนเล่าต่อว่า เขาซื้อตึกแถวสองคูหานั้น
แล้วให้เธอเช่าต่อจากเขา เพื่ออยู่อาศัยและทำการค้า ต่อไป
แทนที่จะถูกธนาคารยึด
หลายปีแล้ว กิจการของเธอไม่ดีขึ้น
ค้างค่าเช่าหลายเดือน แต่เขาก็ไม่เคยเร่งรัด
เพื่อนบอกว่า สัญญาเช่ากำลังจะหมดในกลางปีหน้า
ถ้าปองศักดิ์สนใจจะเช่า หรือ ซื้อต่อ เขาก็ยินดีขาย
ในราคาเพื่อนฝูง
” แล้ว… ” ปองศักดิ์ยังพูดไม่จบประโยค
” ลื้อควรคิดถึงตัวเอง มากกว่าคิดถึงคนอื่น ” เพื่อนพูดสวน

ปองศักดิ์ได้ฟังเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อ หลายเรื่อง
นึกไม่ถึงว่าชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง จะผกผันได้ถึงขนาดนั้น
” ที่ลื้อพูดมาทั้งหมดนี่ จริงเหรอวะ ?? ” เขายังเชื่อไม่สนิท
” ก็มีโม้บ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องจริง ” เพื่อนว่างั้น
เขาชักจูงใจปองศักดิ์แบบไม่เร่งรัด
อธิบาย-แนะนำ หลักการทำธุรกิจในเมืองไทย เบื้องต้น
ให้เข้าใจพอสังเขป
” อั๊วค้าขาย ลื้อคงเข้าใจ ” เขาตอบ เมื่อถูกถามเรื่องราคา

ตัวเลขที่เขาเสนอมานั้น ถ้าปองศักดิ์ได้ยินเมื่อสิบกว่าปีก่อน
คงอ้าปากค้าง
แต่ฟังวันนี้ เขารู้สึกว่าไม่แพงเท่าไหร่

โลกนี้ มักมีสิ่งที่เราคาดไม่ถึงเกิดขึ้นอยู่เสมอ
ผู้หญิง ที่ ไม่เคยเห็นปองศักดิ์อยู่ในสายตา
ผู้หญิง ที่ เขาเคยคิดว่า ไกลเกินไขว่คว้า
วันนี้ อนาคตของเธอส่วนหนึ่ง กลับขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขา
อีกหนึ่งปีข้างหน้า ชีวิตของเธอจะเป็นอย่างไร
แม้แต่เพราะเจ้า ยังตอบไม่ได้

แต่ปองศักดิ์คิดว่า เขารู้ดี

สวัสดี