- แปลกที่เขา หรือ เราแตกต่าง ??

วันนั้นเฮียนั่งรถไฟฟ้า ในช่วงเวลาที่ผู้โดยสารค่อนข้างแน่น
ทั้งนักศึกษา , คนทำงาน , แม่บ้าน-เด็กเล็กเลิกเรียน

วัยรุ่นชายสองคน ขึ้นมาพร้อมเฮีย ยืนตรงประตู
ตอนแรกเฮียคิดว่าพวกเขาจะลงที่สถานีหน้า
แต่ปรากฎว่าผ่านไปหลายสถานี
เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ผู้โดยสารอื่นที่ขึ้น-ลง ต้องเอียงตัวหลบ
ดูเกะกะ ทุลักทุเล โดยไม่จำเป็น
เมื่อรถจอดที่สถานีอนุเสาวรีย์ฯ มีผู้โดยสารทะยอย ลง
เป็นจำนวนมาก
ต่างคน ต่างรีบ เบียดเสียดกันชุลมุน
แม่บ้านคนหนึ่งจูงมือเด็กนักเรียนตัวเล็ก
ยังไม่ทันก้าวพ้นจากตัวรถ
ประตูก็เลื่อนปิด หนีบตัวเด็กจนร้องเสียงดัง
ก่อนที่จะหลุดพ้นออกไป

เฮียมองหน้าวัยรุ่นที่ยืนตรงประตูนั้น
แล้วส่งคำถามด้วยสายตา ว่า
ตอนที่ประตูกำลังจะปิด ทำไมมรึงไม่เอาเท้ายันไว้ ซักหน่อย
อย่างน้อย ก็ช่วยลดแรงกระแทกต่อเด็ก
หรือไม่งั้น มรึงก็ควรไปยืนให้ห่างจากทางออก เพื่อเปิดทางให้คนอื่น
ขึ้น-ลง ได้สะดวก ทันเวลาก่อนประตูรถปิด
” น้องยืนตรงนั้น มันขวางทางคนอื่นนะครับ ” เฮียพูดออกมา
เพราะคิดว่าเขาคงไม่เข้าใจสายตาของเฮีย
พวกเขามองหน้าเฮียอย่างไร้อารมณ์ หันไปซุบซิบกันเอง
แล้วเบือนหนี
ส่วนผู้โดยสารคนอื่น ไม่มีปฏิกิริยาใด ใด
ต่างคน ต่างนั่งก้มหน้า มองเท้าตัวเอง
มีบางคนหันมามองเฮียแบบ งง งง , บางคนมองออกนอกหน้าต่าง
ไม่มีใครเป็นทุกข์กับประตูที่หนีบเด็ก
ไม่มีใครเป็นไข้ตัวร้อนเพราะวัยรุ่นที่ยืนเกะกะ
หรือนี่เป็นภาพที่พวกเขาชินตา
ประตูรถไฟฟ้าอาจจะหนีบเด็กทุกวัน และ ตู้ขบวนไหนก็มีคนยืน
ออเต็มประตูเป็นเรื่องปกติ
เพราะรถมันแน่น จะให้ทำไง ??

ความจริงเฮียก็ไม่น่าเดือดร้อนอะไร
เด็กนั่นไม่ใช่ลูกในไส้ของเฮีย
ส่วนพวกที่ยืนออที่ประตูนั้น ก็ไม่ได้มายืนเหยียบ
กระดูกไขสันหลังของเฮีย

นาทีนั้น เฮียรู้สึกเหมือนเป็นคนแปลก
ชาที่ใบหน้า บอกไม่ถูกว่าโกรธเด็กวัยรุ่น
หรือ อาย ผู้โดยสารเหล่านั้น

เฮีย ลงจากรถที่สถานีถัดไป ทั้งที่ยังไม่ถึงจุดหมาย
ยืนเหม่อคิดไปเรื่อยเปื่อย มองดูผู้คน รถรา ตึกสูง จากบนชานชลา
พยายามทำความเข้าใจกับผู้คนร่วมเส้นทาง ที่ไม่ยินดี ยินร้าย
ในเรื่องที่ไม่กระทบต่อชีวิต หรือ ทรัพย์สินของตน
พยายามเข้าใจเด็กวัยรุ่น ที่ ไม่มีวิจารณญาณในสิ่งที่ควร-ไม่ควร
ไม่มีสัญชาตญาณในการช่วยเหลือผู้อื่น แม้แต่เรื่องเล็กน้อย
เฮียคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะชินชากับเรื่องเหล่านี้
ไม่อีกที ก็หนีไปอยู่ที่อื่น

เฮียค่อย ค่อย ก้าวลงจากสถานี
(( ถ้าเดินไม่ดี อาจตกลงมาแขน ขา หัก // สูงเป็นบ้า
รถไฟฟ้าบริษัทนี้ ))
ที่เชิงบันได มีนักศึกษากลุ่มใหญ่ถือกล่องกระดาษ
ตะโกนร้องเชิญชวนบริจาคเงินเพื่อเป็นทุน ออกค่ายพัฒนาชนบท
รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็ได้เห็นเยาวชน ส่วนหนึ่ง
ที่ยังมีความพยายามช่วยเหลือสังคม
เฮียควักธนบัตรหย่อนลงไปสอง-สามใบ
ก่อนจะพูดเสียงดังแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ ให้เขาพอได้ยิน ว่า
” น้องควรจะยืนห่าง ห่าง บันไดหน่อยนะครับ คนอื่นมันเดินลำบาก ”
แล้วเฮียก็ก้าวขึ้นแท็กซี่ โดยไม่หันกลับไปมองอีก

สวัสดี